عبوديّت است و اين چيزى است كه در آيات قرآن نيز آمده است ، آن جا كه مىفرمايد : « وَسَلامٌ عَلى عِبادِهِ الَّذينَ اصْطَفى » ؛ « 1 » و سلام بر بندگان او ؛ همان‌هايى كه برگزيده است . روى عبوديّت تأكيد شده ؛ چرا كه عبوديّت مقدّمهء رسيدن به كمالات و مقامات است ؛ يعنى از اين جا بايد شروع كرد و راه اين است . آن بزرگواران قبل از رسيدن به آن مقامات و بعد از رسيدن نيز عبد بود و به عبادت مشغول بودند ، به آيهء مباركهء : « وَلَهُ مَنْ فِي السَّماواتِ وَاْلأَرْضِ وَمَنْ عِنْدَهُ لايَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبادَتِهِ وَلا يَسْتَحْسِرُونَ » ؛ « 2 » تمام كسانى كه در آسمان‌ها و زمين هستند از آنِ او هستند و آن‌ها كه نزد او هستند ( فرشتگان ) هيچ گاه از پرستش او تكبّر ندارند و هرگز خسته نمىشوند . و آن چه در ذيل آن آمده ، توجّه كنيد ، آن جا كه امام عليه السلام به مفضّل بن عمر مىفرمايد : ويحك يا مفضّل ! ألستم تعلمون أنّ « من في السماوات » هم الملائكة ، و « من في الأرض » هم الجانّ والبشر وكلّ ذي حركة ، فمن الّذين فيهم ومَن عنده الّذين قد خرجوا من جملة الملائكة . قال المفضّل : من تقول يا مولاي ! قال : يا مفضّل ! و من نحن الّذين كنّا عنده ، ولا كون قبلنا ولا حدوث سماء ولا أرض ولا ملك ولا نبيّ ولا رسول . . . . « 3 »

--> ( 1 ) . سوره نمل ( 27 ) : آيه 59 ( 2 ) . سوره انبياء ( 21 ) : آيه 19 ( 3 ) . الهداية الكبرى : 433