بزرگواران دسترسى داشتند . امّا مردم با آن‌ها چه كردند ؟ اكنون كه نوبت به امام زمان عجّل اللَّه تعالى فرجه الشريف رسيد ، مردم به آن حضرت دسترسى ندارند و حضرتش غايب‌اند ، آن يازده امام قبلى كه غايب نبودند ؟ آيا چنين عذرى پذيرفته است كه انسان به واقعيّت اقرار نكند و بهانه بتراشد ؟ خداوند متعال امام زمان عليه السلام را براى اقامهء عدل قرار داده است ، خود آن حضرت نيز براى اين كار آمادگى دارند . پس چرا اقامهء عدل تحقق پيدا نمىكند ؟ اين بهانه نمىتواند از مصداقيّت ائمّه براى آيهء مباركه مانع باشد ، كه مصداق آيه فقط و فقط ائمّه عليهم السلام هستند . فخر رازى مىگويد : مقصود از « صادقان » مجموع امّت است ، امّت من حيث المجموع معصوم است ، در آن صورت معناى آيه چنين مىشود : « يا أيّها الّذين آمنوا كونوا مع الّذين آمنوا » . اگر مراد از امّت ، جز اهل بيت عليهم السلام باشد ، امّت بدون اهل بيت ، امّت نيست . اگر مقصود اين است كه همهء افراد امّت كه اهل بيت معصومين عليهم السلام نيز داخل باشند كه « إنّ امّتي لا تجتمع على خَطَأ » امّا به وجود معصوم ؛ البته ما نيز اين مطلب را قبول داريم ، باز دوباره برگشت به ائمّه عليهم السلام خواهد بود . گفتنى است كه اين مورد از جاهايى است كه فخر رازى هيچ راهى براى تشكيك نداشته ، امّا خواسته به واقعيّت اقرار نكند . آن چه گذشت نكاتى بود در آيهء مباركه كه وقتى با كلمهء « الصادقون » به امام عليه السلام خطاب مىكنيم چقدر مطلب وجود دارد . اين كه فرموده‌اند : زيارت جامعه را در مشاهد مشرّفه بخوانيم و ائمّه عليهم السلام را به اين حقايق مورد خطاب قرار دهيم بىجهت نيست . البته بايد به معانى اين زيارت كه مىخواهيم به آن حضرات خطاب كنيم توجّه داشته باشيم .