اين بحث ثمره علمى و اعتقادى دارد . مرحوم شيخ محقق تقى رحمه اللَّه صاحب هداية المسترشدين در بحث حقيقت شرعيه و مرحوم آقاى بروجردى رحمه اللَّه اين موضوع را در بحث جمله خبريه مطرح كرده‌اند . اگر اوامر و نواهى ائمّه مولوى باشد پس اطلاق شارع تمام است . و اگر امام همانند فقيهى است كه از حكم شارع مقدّس اخبار مىكند ، يا به سان راوى است كه از قول امام خبر مىدهد و يا هم‌چون مسئله گويى است كه احكام شرع را براى مردم بيان مىكند پس اطلاق شارع تمام نيست . پس ، آيا ائمّه عليهم السلام فقط مخبر ، حاكى و ناقل هستند ؟ مقتضاى اصل در اوامر و نواهى صادرهء از مولا حمل بر مولويّت است ؛ يعنى اگر از مولا امرى مجرّد از هر گونه قرينه‌اى برسد ، عقلا آن امر را بر مولويّت حمل مىكنند ، نه ارشاديّت ، و از اين رو اگر كسى با آن مخالفت كند او را مورد ملامت قرار داده و عذرش را نمىپذيرند . حال به ادلّه نظر مىنماييم : درباره پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله در قرآن مجيد اين گونه آمده است : « مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ » ؛ « 1 » كسى كه از پيامبر اطاعت كند ، خدا را اطاعت كرده است . و در حديث آمده : و من أطاع الرسول فقد أطاع اللَّه ؛ « 2 » هر كس از پيامبر اطاعت كند ، از خداوند اطاعت كرده است . از قرآن مجيد دليل ديگر داريم كه فرموده :

--> ( 1 ) . سوره نساء ( 4 ) : آيه 80 ( 2 ) . بصائر الدرجات : 405 ، حديث 7