كردم و گفتم : اگر وهّابىها بگويند كه ما شفاعت پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله و دخالت آن حضرت در امور كون و امثال آن و حتى خلق و رزق و هم‌چنين توسّل به آن حضرت را در حال حياتشان قبول مىكنيم ، امّا اين قضايا را براى بعد از مماتشان قبول نداريم ، آيا از قرآن مجيد در جوابشان دليلى داريم ؟ استاد اين آيه را قرائت كرد كه : « وَما نَقَمُوا إِلّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ » . اين آيه اطلاق دارد ، اعم است از دوران حيات و ممات . در آيه مباركه ديگرى مىخوانيم : « وَما ظَلَمُونا وَلكِنْ كانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ » ؛ « 1 » آن‌ها به ما ظلم نكردند بلكه به خودشان ظلم روا داشتند . در ذيل اين آيه روايتى به چند سند وارد شده است . زراره از امام عليه السلام از معناى اين آيه مباركه مىپرسد . حضرت مىفرمايند : إنّ اللَّه تعالى أعظم وأعزّ وأجلّ وأمنع من أن يظلم و لكن خَلَطنا بنفسه . فجعل ظلمنا ظلمه وولايتنا ولايته حيث يقول : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُوا » يعني الأئمّة منّا ؛ « 2 » خداوند متعال بالاتر از اين است كه بر خدا ظلمى واقع شود . خداوند متعال ما را با نفس خودش آميخت . در معناى عبارت « واللازم لكم لاحق » گذشت كه ملازمه ، گاهى به تعبير ما ، به معناى قاتى شدن است . اين معنا در متن اين روايت نيز آمده است كه حضرتش مىفرمايد : پس اگر ما مظلوم واقع شديم - كه شديم - خداوند متعال مظلوم واقع

--> ( 1 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 57 و سوره اعراف ( 7 ) : آيه 160 ( 2 ) . الكافى : 1 / 146 ، حديث 11 ، تفسير الصافى : 1 / 135