ما به طور كلّى درباره ائمّه عليهم السلام اين گونه معتقديم كه اين بزرگواران عبد خداوند متعال و مخلوق او هستند . اينان شريك خداوند متعال نيستند ، نه خدا در اين‌ها حلول كرده ، نه با خداوند متعال متّحد هستند ، نه فرزندان خداوند متعال هستند ، نه خداوند متعال با اين‌ها خويشى دارد ؛ بلكه اينان عباد صالح او هستند كه به بركت عبادت و بندگى با خضوع و خشوع بىنظير ، خداوند متعال به آنان مقاماتى داده و در نزد حضرتش قربى يافته‌اند و به مقامات ، منازل و حالاتى رسيده‌اند كه در اين باره روايت‌هاى بسيارى داريم . در روايتى حضرت امام سجّاد سلام اللَّه عليه مىفرمايند : . . . كان عليّ عليه السّلام واللَّه عبداً للَّه صالحاً أخو رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله ما نال الكرامة من اللَّه إلّابطاعته للَّه ولرسوله و ما نال رسول اللَّه الكرامة من اللَّه إلّابطاعته ؛ « 1 » اميرالمؤمنين سلام اللَّه عليه فقط از راه عبوديت به اين مقامات رسيده‌اند . ائمّه عليهم السلام از اين راه به مقاماتى نائل شده‌اند كه ديگران راه نيافته‌اند ، طبع قضيه اين است كه ديگران به آن‌ها حسد ورزند و به بغض و دشمنى با آن‌ها روى آورند . بنابراين ، ما معتقد هستيم كه اهل بيت عليهم السلام عبادٌ هستند ؛ امّا عبادٌ مكرمون ، و اين را بدان جهت گفتيم كه كسى نگويد ما نسبت به ائمّه عليهم السلام بيش از آن چه كه هستند معتقديم . هرگز اين طور نيست و خود اهل بيت عليهم السلام اين معنا را ابطال و رد مىكنند . ما پيش‌تر در اين باره به تفصيل سخن گفتيم ؛ ولى در زمان ما كسانى پيدا شده‌اند كه در منازل و مقامات ائمّه عليهم السلام تشكيك مىكنند . اين‌ها از دو حال خارج نيستند : يا تقوا ندارند ، يا ادلّه را درست بررسى و تحقيق علمى نكرده‌اند .

--> ( 1 ) . بحار الأنوار : 25 / 287 و 288 ، حديث 41