مردم و حل مشكلات مؤمنان از آبرو و حيثيت و جاه خودش هزينه كند . زكات علم نيز نشر و تعليم آن است . بنابراين ، ائمّه عليهم السلام همهء اقسام زكات را داشتند و ادا كردند و خداوند متعال همهء اين شئون را به آنان عنايت كرده است . پس وظيفهء امام و شرط امامت است كه زكات را در هر موردى به آن نحوى كه ضرورت اقتضا مىكند و به آن ترتيبى كه وظيفه را تشخيص مىدهد پرداخت كند . بنابراين ، احتمال دارد كه مراد از ايتاء زكات اين باشد كه امام هر يك از اين اقسام را در جاى خودش استفاده كند و به كار ببرد كه البته استفاده كردن و به كار بردن زكات به اين معناى عام ، سه جهت دارد . 1 . امام عليه السلام داراى اين اقسام از شئونات باشد ؛ يعنى امام ، علم ، مقام و مال را دارا باشد كه ائمّه عليهم السلام چنين بوده‌اند . 2 . آنان بدانند آن‌ها را در كجا و چگونه به مصرف برسانند و از چه راه و يا كدام قسم را در كجا بايد مصرف بكنند . 3 . قدرت به كار بردن و استفاده كردن هر يك از شئونات را داشته باشند . ائمّه عليهم السلام داراى اين جهات بودند كه به تمام معنا ايتاء زكات كردند و از طرفى براى زكات تقسيمات ديگرى است : زكات ظاهرى و زكات باطنى . در تقسيم ديگر زكات واجب و زكات مستحب است . بنابر آن چه گذشت اين معنا براى زكات خوب و شرح و بيان قابل قبولى است و با ضوابط ، روايات و احوالات ائمّه عليهم السلام كاملًا سازگار است . از اين رو « وآتيتم الزكاة » از خصائص ائمّه عليهم السلام مىشود .