صحّت ندارد ؛ و بعضى از بزرگان اهل سنّت نيز به عدم اعتبار اين حديث تصريح كرده‌اند ، ولى اگر از بحث سندى نيز تنزّل كنيم و صحّت حديث را بپذيريم ، ناگزير خلفاى راشدين ، ائمّه عليهم السلام خواهند بود ، نه زيد ، بكر و خالد ؛ زيرا به قطع نظر از روايات و ادلّه ديگر ، زندگانى آن بزرگواران حاكى از « راشد » بودن آن‌ها و مطالعه در احوالاتشان شاهد و گواه بر اين معناست . حالا اگر اكثريتى در اين جهان چنين باشند كه دانسته و با اختيار خودشان راه رشد را انتخاب نكردند و راه غىّ را برگزيدند و سراغ كسانى رفتند كه به غلط ، آن‌ها را به خلفاى راشدين متّصف كردند . . . آن‌ها خود مقصّرند . . . قرآن كريم مىفرمايد : « وَإِنْ يَرَوْا سَبيلَ الرُّشْدِ لايَتَّخِذُوهُ سَبيلًا » ؛ « 1 » اگر آنان راه رشد و رستگارى را ببينند آن را ، راه خود انتخاب نمىكنند . بديهى است كه اين القاب ، القاب ائمّه عليهم السلام است ؛ القابى چون « الصدّيق » و « الفاروق » لقب امير مؤمنان على عليه السلام است . « 2 » طبق تحقيقى كه انجام يافته بزرگانى از اهل سنّت مىگويند كه دربارهء لقب « الفاروق » براى عمر حديث نداريم ؛ « وإنّما لقّبه بذلك أهل الكتاب » ؛ يعنى يهودىها اين لقب را براى عمر گفته‌اند . « 3 » آرى ، ائمّه ما امامانِ راشدون هستند . به همين جهت خداوند متعال آن‌ها را براى هدايت منصوب كرد و مقتدا قرار داد .

--> ( 1 ) . سوره اعراف ( 7 ) : آيه 146 ( 2 ) . عيون أخبار الرّضا عليه السّلام : 1 / 9 ، الأمالى ، شيخ صدوق : 285 ( 3 ) . ر . ك : البداية والنهايه : 7 / 150