به آن اخذ شده ، لذا به حضرت رسول خطاب شده : « قُلْ هذِهِ سَبيلي أَدْعُوا إِلَى اللَّهِ » ؛ « 1 » ( اى پيامبر ! ) بگو : راه من اين است كه همهء مردم را به سوى خدا ( يكتاپرستى ) دعوت كنم . در آيهء ديگر مىفرمايد : « قُلْ إِنَّما أَدْعُوا رَبّي وَلا أُشْرِكُ بِهِ أَحَدًا » ؛ « 2 » ( اى پيامبر ! ) بگو : من تنها پروردگارم را مىخوانم و هيچ كس را شريك او قرار نمىدهم . در آيه‌اى ديگر مىخوانيم : « تَدْعُونَني لِأَكْفُرَ بِاللَّهِ وَأُشْرِكَ بِهِ ما لَيْسَ لي بِهِ عِلْمٌ وَأَنَا أَدْعُوكُمْ إِلَى الْعَزيزِ الْغَفَّارِ » ؛ « 3 » شما مرا دعوت مىكنيد كه به پروردگارم كافر شوم ، و شريكى كه به آن آگاهى ندارم براى او قرار دهم ، و حال آن كه من شما را به سوى خداوند نيرومند و بسيار آمرزنده دعوت مىكنم . روشن است كه اين دعوت و فراخوانى لوازمى دارد كه به مواردى از آن‌ها اشاره مىنماييم . 1 . اين‌هايى كه به سوى خداوند متعال آن گونه كه با خدا ميثاق بسته‌اند دعوت مىكنند ، نخست بايد خودشان به آن چه ديگران را دعوت مىكنند عامل باشند . اين مفاد همهء آياتى است كه خوانديم ؛ بلكه در آيه‌اى به صراحت به

--> ( 1 ) . سوره يوسف ( 12 ) : آيه 108 ( 2 ) . سوره جنّ ( 72 ) : آيه 20 ( 3 ) . سوره غافر ( 40 ) : آيه 42