مربوط است كه خداوند متعال اين حضرات را اين چنين قرار داده و مقاماتى را به آن‌ها عطا كرده است . اين سروَران لياقت ، شأنيّت و اهليّت براى اين مقامات را پيدا كردند و خداوند هم آن‌ها را در چنين جايگاهى قرار داده است . پرسش اين كه ائمّه عليهم السلام چه عملى انجام داده‌اند كه به اين مقام رسيده‌اند ؟ پس از پايان اين فراز ، عبارت بعدى با « فاء » تفريع مىآيد ، مىفرمايد : « فعظّمتم جلاله وأكبرتم شأنه » ؛ يعنى هر چه خدا شما را بالا برد ، تواضع و خشوع شما براى خدا بيشتر شد . در اين جا بيان دو مطلب ضرورى است : مطلب اول : كسانى مىگويند : وقتى انسان به جايى رسيد ديگر نماز ، عبادت ، خضوع و خشوع براى خدا لازم نيست . « 1 » اين افراد ، توهّم مىكنند كه به جايى رسيده‌اند ، از اين رو از تكاليف شرعى شانه خالى مىكنند ؛ در حالى كه خداوند متعال در قرآن مىفرمايد : « وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقينُ » ؛ « 2 » پروردگارت را تا زمانى كه يقين ( مرگ ) تو فرا رسد عبادت كن . مطلب دوم : دسته ديگر از منحرفان كسانى هستند كه مىگويند : اساساً زيارت جامعه غلو دارد . اين افراد اگر مصداق « في قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ » « 3 » هستند ، كارى با آن‌ها نداريم و اگر اين گونه نيستند ، پس ملاحظه كنند كه اين مقامات و منازل را خداوند متعال به ائمّه عليهم السلام داده است كه مىفرمايد : « اصطفاكم ، اجتباكم . . . » و سپس

--> ( 1 ) . نهج الحق وكشف الصّدق : 58 . گفتنى است كه اكثر اين افراد صوفى هستند كه قائلند خدا در بدن عارفان‌حلول مىكند . برخى از آن‌ها اتّحاد را قائلند و چون عارف با خدا متّحد شد به عبادت نيازى ندارد و به اين آيه شريفه استدلال مىكنند « وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى يَأْتِيَكَ الْيَقينُ » ( سوره حجر ( 15 ) : آيه 99 ) ( 2 ) . سور حجر ( 15 ) : آيه 99 ( 3 ) . سوره بقره ( 2 ) : آيه 10