غلبه و پيروزى است . البته غلبه در هر ميدانى مصداق خود را دارد . براى مثال غلبه در ميدان جنگ معلوم است ، در ميدان بحث و مناظره و جدل به شكل ديگرى تحقق پيدا مىكند ، و گرنه مفهوم لفظ همان غلبه است . هم‌چنين كيفيّت تأييد خداوند متعال نيز مختلف است ، و بر حسب موارد فرق مىكند . گاهى خداوند متعال براى حصول غلبه ، به وسيله‌اى ظاهرى تأييد مىكند و قوّت شديد عنايت مىنمايد . در آيهء مباركه‌اى مىفرمايد : « هُوَ الَّذي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَبِالْمُؤْمِنينَ » ؛ « 1 » اوست كه تو را با يارى خود و مؤمنان تقويت كرد . در اين آيه « بالمؤمنين » بر « بنصره » عطف شده ، و باء در هر دو سببى است . معناى « نصر » معلوم است ، راغب اصفهانى مىگويد : النصر والنّصرة : العون . « 2 » بنابراين ، « نصر » يعنى : كمك . اما در دعا براى حضرت ولى عصر ارواحنا فداه آمده است : وأيّده بالنصر ؛ ( خدايا ! ) او را به توسط نصر تقويت كن ! به نظر مىرسد مقصود ، امداد غيبى از ملائكه و غيره بوده باشد . به هر حال ، خداوند متعال حضرت رسول اكرم صلى اللَّه عليه وآله را كمك كرده و قوّت بخشيده تا غلبه حاصل شده ، امّا كلمهء « بالمؤمنين » در كنار « بنصره » در نقش داشتن مؤمنان در غلبه ظهور دارد ، و چون « باء » سببى باشد ، خداوند به سبب مؤمنان به

--> ( 1 ) . سوره انفال ( 8 ) : آيه 62 ( 2 ) . المفردات فى غريب القرآن : 495