ربّ در اصل لغت عرب به معناى تربيت است و تربيت يعنى ساختن و درست كردن چيزى كه پيشرفت كند و به حدّ تمام و كمال برسد . براى مثال مىگويند : فلانى گل‌هايى را در منزلش تربيت كرده ، منظور اين است كه به آن‌ها از نظر آفتاب ، آب ، هوا و خاك و امور ديگر رسيدگى نموده تا رشد كرده و به سرحدّ تمام و كمال رسيده‌اند . يا فلانى شاگرد تربيت مىكند ؛ يعنى افرادى تحت نظارت او مراحل پيشرفت را طى مىكنند تا آن‌ها را به سرحدّ كمال برساند . بنابراين ، خداوند متعال به كمال رسانندهء موجودات است كه هر موجودى اعم از انسان و غير انسان بر حسب حال خودش كمالى دارد . محصَّل معنا با توجّه به معناى « تخصيص » و « برهان » و اين كه به « ربّ » اضافه شده است معناى « وخصّكم ببرهانه » روشن مىشود . و محصَّل معنا اين است : خداوند متعال آن حجّت محكمى را كه به توسّط آن ، موجودات قابل رشد - مخصوصاً انسان - را تربيت مىكند و به كمال مىرساند به ائمّه اطهار عليهم السلام اختصاص داده و آن‌ها را متولّيان مصالح همهء موجودات قرار داده است ، پس ائمهء طاهرين وسيلهء رشد و كمال بشريّت و ديگر موجودات هستند . برهان از نظر مصداقى حال ببينيم كه « برهان » مصداقاً چه چيزى است كه به حضرات ائمّه عليهم السلام اختصاص پيدا كرده ، آيا مقصود چيز معيّنى است كه در اختيارشان قرار گرفته يا مراد مطلق حجّت مطابق واقع مىباشد ؟ به عبارت ديگر ، آيا « برهان » در اين جمله عَلَمَ است بر شىء خاصّى يا مراد آن