« وَإِنّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صالِحًا ثُمَّ اهْتَدى » ، « 1 » ثمّ قال لعلي بن أبي طالب عليهما السلام : إلى ولايتك ؛ « 2 » روزى رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از منزل بيرون رفت و فرمود : خداى تعالى مىفرمايد : « و من هر آن كه را توبه كند و ايمان آورد . . . مىآمرزم » . اى على ! هر كس به سبب ولايت تو هدايت شود ، مورد بخشش و غفران و عفو قرار مىگيرد . و در روايت ديگرى امام باقر عليه السلام مىفرمايد : ( ثمّ اهتدى ) إلى ولايتنا أهل البيت ، فواللَّه ، لو أنّ رجلًا عبداللَّه عمره ما بين الركن والمقام ثمّ مات و لم يجىء بولايتنا لأكبّه اللَّه في النار على وجهه . « 3 » پس روشن شد كه به ائمّه عليهم السلام ، هدايت داده شد و اين هدايت براى آن‌ها عزّت آورد و خودشان هادى شدند ، آن گاه به متابعت از اين بزرگواران دستور داده شد ، سپس وعده داده شد كه اگر از اين‌ها متابعت كنيد ، مورد آمرزش قرار خواهيد گرفت . گفتنى است كه برخى خيال مىكنند كه وقتى به خدا و رسول ايمان آورده‌اند و نماز ، روزه ، حجّ و اعمال صالح ديگر انجام دادند ، همين كافى است و با اهل بيت و ولايت آن بزرگواران و تبعيّت آنان كارى ندارند . اينان خيال مىكنند كه كارشان درست است . نه ، اين گونه نيست . ايمان ، عمل صالح و هدايت به ولايت امير مؤمنان على

--> ( 1 ) . سوره عنكبوت ( 29 ) : آيه 69 ( 2 ) . شواهد التنزيل : 1 / 493 ، حديث 521 ( 3 ) . تفسير مجمع البيان : 7 / 45 ، بحار الأنوار : 24 / 149 ، حديث 29 ، تفسير الصافى : 3 / 314 ، حديث 82 ، تفسير نور الثقلين : 3 / 387 ، حديث 95 ، شواهد التنزيل : 1 / 492