و كتاب و بى مقدّمه و بدون امتحان و اختيار هدايت بكند . اين خلاف حكمت خلقت است . مقتضاى حكمت خلقت اين است كه هدايت روى حساب ، برنامه و قاعده باشد ، يعنى مطابق ظرفيّت‌ها و استعدادها باشد ؛ چرا كه هدايتى كه اين همه عظمت ، ارزش و اثر دارد ، نمىشود كه بدون حساب و كتاب باشد . گزينش و هدايت از طرفى لازم به تذكر است كه خداوند متعال مقرّبان خود را از انبيا و ائمّه قبلًا امتحان و اختبار كرده و سپس آن‌ها را از ديگران جدا مىكند و هدايت‌هاى خاصّه الاهى نصيب آن‌ها مىشود . پيش‌تر در توضيح عبارت « اجتباكم » بيان شد كه اجتباء مقدّمه داشته و آن مقدّمه امتحان بوده و در پى اجتباء ، هدايت بوده است ، در اين مورد به برخى از آيات اشاره كرديم كه مىفرمايد : « ثُمَّ اجْتَباهُ رَبُّهُ فَتابَ عَلَيْهِ وَهَدى » ؛ « 1 » سپس پروردگارش وى را برگزيد و توبه‌اش را پذيرفت و هدايتش نمود . او پيامبر را امتحان مىكند ، آن گاه اجتباء مىنمايد . سپس هدايت مىكند . دربارهء پيامبر ديگرى مىفرمايد : « شاكِرًا لأَنْعُمِهِ اجْتَباهُ وَهَداهُ إِلى صِراطٍ مُسْتَقيمٍ » ؛ « 2 » وى شكرگزار نعمت‌هاى پروردگار بود و خدا او را برگزيد و به راهى راست هدايت فرمود . در مورد ديگر دربارهء مجموعه‌اى از پيامبران مىفرمايد :

--> ( 1 ) . سوره طه ( 20 ) : آيه 122 ( 2 ) . سوره نحل ( 16 ) : آيه 121