آن‌ها كسانى هستند كه به واسطهء عبادتشان به جايى رسيدند كه فقط براى خداوند متعال خالص مىشوند . از اين روست كه علّامه طباطبايى در تفسير الميزان « 1 » مىنويسد : فاجتباه اللَّه سبحانه عبداً من عباده ، هو أن يقصده برحمته ويخصّه بمزيد كرامته فيجمع شمله ويحفظُه من التفرّق في السبُل المتفرقة الشيطانيّة المفرّقة للإنسان ويركّبهُ صراطه المستقيم وهو أن يتولّى أمره و يخصّه بنفسه . خلاصه اين كه : اگر خداوند متعال بنده‌اى را اجتباء كرد ، همه شئون او خدايى مىشود ؛ يعنى تمام حركات ، سيره ، سكون ، نطق ، فعل و ترك او به ارادهء خداوند متعال خواهد بود . اين ، همان « إذا حصّلته لنفسه » بود كه در كلمات علماء فريقين آمده بود . آن گاه صاحب الميزان مىنويسد : فلا يكون لغيره فيه نصيبٌ . « 2 » يعنى تمام ابعاد وجود اين شخص براى خداوند متعال است و در اختيار اوست و در اين وجود چيزى براى غير خدا نيست ؛ بلكه تمام حركاتش حركات خدايى و همه افعال و تروكش الاهى است . علّامه طباطبايى در جاى ديگر مىنويسد : اجتباء اللَّه الإنسان ، هو إخلاصه لنفسه وجمعه من التفرّق في المذاهب

--> ( 1 ) . گفتنى است كه من تفسير الميزان را ترويج نمىكنم و در بسته و سر بسته آن را اهل فن بايد بيان بكنند ، امّااين تفسير ظرايف و دقايقى دارد ، مثلًا در عبارت « اجتباء اللَّه سبحانه » دو جا با هم تفاوتى دارد ، شايد اگر دقّت شود ، عبارات ايشان با هم تهافُت داشته باشد ( 2 ) . تفسير الميزان : 11 / 79