أصحابنا حكموا بعصمتهم مطلقا ، قبل النبوّة وبعدها ؛ « 1 » علماء شيعه به عصمت امامان به طور مطلق ، چه قبل و چه پس از نبوت حكم كرده‌اند . از نظر ايشان پيامبران در حوزه‌هايى هم چون : عقايد ، افعال ، تبليغ دين و امور عرفى عصمت دارند . بر اين اساس برخى از عالمان شيعه معتقدند كه معصوم در موضوعات و مصاديق نيز دچار اشتباه نمىشود . مرحوم شهيد ثانى نيز در اين باره مىنويسد : وأما علم الحديث : فهو أجلّ العلوم قدراً وأعلاها رتبة ، وأعظمها مثوبة بعد القرآن ، وهو ما أضيف إلى النبي صلّى اللَّه عليه وآله أو إلى الائمة المعصومين عليهم السّلام ، قولًا أو فعلًا أو تقريراً أو صفة ، حتى الحركات والسكنات واليقظة والنوم ؛ « 2 » علم حديث پس از قرآن در بالاترين جايگاه ارزش ، منزلت و ثواب قرار دارد . آن علم برگرفته از پيامبر و امامانى است كه در گفتار ، كردار و تقرير و يا صفتى از صفات هم چون حركات ، سكنات و خواب و بيدارى « 3 » معصوم هستند . مرحوم مجلسى به نقل از كتاب « عقائد شيخ صدوق » مىنويسد : « عقيدهء ما

--> ( 1 ) . إرشاد الطالبين إلى نهج المسترشدين : 304 . ( 2 ) . منية المريد : 369 - 370 . ( 3 ) . به زودى خواهيم گفت كه « النبى والمعصوم تنام عينه ولا ينام قلبه » ؛ چشم ظاهرى معصوم مىخوابد ، ولى قلب او بيدار است نه فقط در احكام و اجتناب از گناهان و انجام اطاعت الاهى ، بلكه در خواب و هنگام سكوت ، چرا كه وى بايد اسوه و الگويى الاهى باشد .