ابن ابى حاتم ، ابن جرير و ابن منذر به سند صحيح از سعيد بن جبير روايت مىكنند كه گفت : پيامبر در مكه سوره نجم را قرائت كرد و هنگامى كه به آيات « أَ فَرَأَيْتُمُ اللّاتَ وَالْعُزَّى * وَمَناةَ الثَّالِثَةَ اْلأُخْرى » رسيد ، شيطان بر زبان پيامبر [ چنين ] القا كرد : « آن‌ها غرنوق‌هاى بلند مرتبه هستند و همانا از آن‌ها اميد شفاعت مىرود » . مشركان گفتند : [ پيامبر ] پيش از اين هيچ گاه از الاهه‌هاى ما به نيكى ياد نكرده بود . پس [ پيامبر بر بت‌ها ] سجده كرد و آن‌ها [ مشركان ] سجده كردند . بر اساس اين حديث - كه بيان‌گر كفر و شرك آشكار پيامبر است - اين آيه نازل شد : « وَما أَرْسَلْنا مِنْ قَبْلِكَ مِنْ رَسُولٍ وَلا نَبِيٍّ إِلّا إِذا تَمَنَّى أَلْقَى الشَّيْطانُ في أُمْنِيَّتِهِ فَيَنْسَخُ اللَّه ما يُلْقِي الشَّيْطانُ » ؛ « 1 » و پيش از تو هيچ فرستاده و خبر دهنده‌اى نفرستاديم جز آن كه وقتى تلاوت كرد ، شيطان در آن آيات الاهى القاء كرد و خداوند آن چه را شيطان القاء كرده بود محو ساخت . سيوطى اين حديث را از كتاب بخارى نقل مىكند و مىنويسد : أخرجه البخاري عن ابن عباس بسند فيه الواقدي ؛ بخارى [ اين حديث را ] به سندى كه واقدى در طريق آن است از ابن عباس نقل مىكند . اما اين حديث در چاپ‌هاى اخير كتاب بخارى حذف شده است . سيوطى در ادامه مىنويسد :

--> ( 1 ) . سورهء حج : آيه 52 .