از اين رو كارى از پيش نبردند . برخى نيز كه به خاطر تنگ‌نظرى و ضيق صدرِ فوق العاده ، تاب تحمل روشنايى پرفروغ حق را نداشتند ، خود را نفرين كردند و مرگ و عذاب را بر مشاهدهء حقيقت ترجيح دادند . « وَإِذْ قالُوا اللَّهُمَّ إِنْ كانَ هذا هُوَ الْحَقَّ مِنْ عِنْدِكَ فَأَمْطِرْ عَلَيْنا حِجارَةً مِنَ السَّماءِ أَوِ ائْتِنا بِعَذابٍ أَليمٍ » ؛ « 1 » و چون گفتند خدايا ! اگر اين به راستى حق و از جانب توست ، پس يا سنگى از آسمان بر سر ما فرود آر يا ما را به عذابى دردناك گرفتار ساز . حال اگر در قرآن به نام اميرالمؤمنين عليه السلام تصريح مىشد آيا صبر منافقان و كوردلانِ باقى مانده ، تمام نمىشد ؟ آيا آنان عزم خود را براى مبارزه با قرآن و اسلام و ريشه كنى آن جزم نمىكردند ؟ ! از اين حقايق استفاده مىشود كه به واقع خطر عظيمى اسلام و قرآن را تهديد مىكرده تا آن جا كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از اعلان امر خدا در غدير بيم داشتند و با وعدهء حفظ الاهى مأموريت خود را ابلاغ كردند . « يا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ ما أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَهُ وَاللَّه يَعْصِمُكَ مِنَ النَّاسِ إِنَّ اللَّه لايَهْدِي الْقَوْمَ الْكافِرينَ » ؛ « 2 » اى پيامبر ، آن چه از سوى خدا بر تو نازل شد به خلق برسان كه اگر نرسانى ، تبليغ رسالت نكرده‌اى و خداوند تو را از توطئه مردمان محفوظ خواهد داشت . به درستى كه خداوند گروه كافران را هدايت نخواهد كرد .

--> ( 1 ) . سورهء انفال : آيه 32 . ( 2 ) . سورهء مائده : آيه 67 .