فقيرى از مردم درخواست كمك مىكرد . رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله فرمودند : آيا كسى چيزى به تو عطا كرد ؟ گفت : بله . فرمود : چه چيزى ؟ عرضه داشت : انگشتر نقره . فرمود : چه كسى آن را به تو عطا كرد ؟ عرضه داشت : آن كه ايستاده است و آن على بن ابى طالب عليه السلام است كه در حال ركوع انگشتر را به من عطا كرد . پس رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله آيه مورد نظر را خواند . اين قول را ابوصالح از ابن عباس روايت كرده و مقاتل به آن قائل است . مجاهد نيز مىگويد : آيه دربارهء على بن ابى طالب عليهم السلام نازل شده است ، زيرا او در حال ركوع صدقه داده است . قول دوم : وقتى عبادة بن صامت از هم پيمانان يهودى خود تبرى جست ، اين آيه در حق وى نازل شد . اين قول را عوفى از ابن عباس نقل كرده است . قول سوم : آيه دربارهء ابوبكر نازل شده است . قائل اين سخن عكرمه است . قول چهام : اين كه آيه دربارهء گذشتگان و باقى ماندگان از مسلمانان نازل شده است . اين گفتار حسن بصرى است . پيشتر رواياتى را كه بيان‌گر نزول آيهء ولايت دربارهء حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام بودند به تفصيل مطرح كرديم . با بررسى سند اين روايات روشن شد كه صدور آن‌ها قطعى و سندشان صحيح است و بيش از پنجاه نفر از راويانِ مهم اهل سنّت اين احاديث را در عصرهاى مختلف روايت كرده‌اند . هم‌چنين قول بسيارى از عالمان اهل سنّت را مبنى بر اجماع مفسّران بر نزول اين آيه دربارهء حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام مطرح شد و نيز از قول آلوسى نقل كرديم كه وى اعتراف مىكند غالب اخباريين به نزول آيه دربارهء اميرالمؤمنين عليه السلام معترفند . بنابراين باوجود اين همه شواهد و دلايل محكم ، هر قولى در مقابل اين قول قرار گيرد ، شاذ و غير قابل اعتنا خواهد بود .