و قول وى شاذّ است . در نتيجه به اعتراف عالمان سنّى ، دربارهء نزول آيهء ولايت در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام اجماع وجود دارد . در ميان عالمان شيعى نيز مرحوم علامه حلّى در اين باره ادعاى اجماع كرده است . وى مىنويسد : لأنّ المفسّرين اتّفقوا على أنّ المراد بهذه الآية علي عليه السلام ؛ لأنّه لما تصدّق بخاتمه حال ركوعه ، نزلت هذه الآية فيه ولا خلاف في ذلك ؛ « 1 » مفسّران اتفاق نظر دارند بر اين كه منظور اين آيه على عليه السلام است ؛ زيرا به هنگام خاتم بخشى ايشان در ركوع نماز ، اين آيه دربارهء آن حضرت نازل شد و در اين باره اختلافى نيست . بنابراين ، نزول آيه در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام ، هم در روايات و هم در روايات اهل سنّت به فراوانى مطرح شده است و فريقين در اين باره اتفاق نظر دارند ؛ از اين رو چنان چه مطلبى مورد اتفاقِ طرفين نزاع باشد ، شايسته و بايسته است كه مورد قبول قرار گيرد . از سخنان گذشته چنين استفاده مىشود كه سخن عبدالعزيز دهلوى و آلوسى كه مىگويند روايات مربوط به نزول آيهء ولايت در شأن اميرالمؤمنين عليه السلام فقط از طريق ابواسحاق ثعلبى نقل شده است صحيح نمىباشد ، زيرا فقط در طبقهء صحابه ، بيش از ده تن از اصحاب رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله و در طبقات مختلف ، بيش از چهل راوى اين احاديث را نقل كرده‌اند . به علاوه ، پس از بررسى سند اين روايات ، معلوم شد كه اسانيد آن‌ها نيز در نزد اهل تسنّن بسيار معتبر است . و نيز روشن شد كه معناى « ولى » در آيهء ولايت ، اولويت در تصرف و امامت است ، نه محبّ و ناصر و امثال آن .

--> ( 1 ) . كشف المراد في شرح تجريد الإعتقاد : 395 .