« وَمَنْ يَتَوَلَّ اللَّه وَرَسُولَهُ وَالَّذينَ آمَنُوا فَإِنَّ حِزْبَ اللَّه هُمُ الْغالِبُونَ » . 9 - وأخرج الطبراني وابن مردويه وأبو نعيم عن أبي رافع قال : دخلت على رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله وهو نائم يوحى إليه ، فإذا حيّة في جانب البيت ، فكرهت أن أبيت عليها فأوقظ النبيّ صلّى اللَّه عليه وآله وخفت أن يكون يوحى إليه ، فاضطجعت بين الحيّة و بين النبيّ صلّى اللَّه عليه وآله لئن كان منها سوء كان في دونه ، فمكث ساعة فاستيقظ النبي صلّى اللَّه عليه وآله وهو يقول : « إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّه وَرَسُولُهُ وَالَّذينَ آمَنُوا الَّذينَ يُقيمُونَ الصَّلاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَهُمْ راكِعُونَ » الحمد للَّه‌الذي أتم لعلي نعمه وهيّأ لعلي بفضل اللَّه إياه ؛ « 1 » دربارهء آيه « انّما وليكم اللَّه ورسوله . . . » خطيب در المتّفق از ابن عباس نقل كرده است كه گفت : على عليه السلام در حال ركوع انگشترى را صدقه داد . در آن هنگام پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به سائل فرمود : اين انگشتر را چه كسى به تو عطا كرد ؟ سائل گفت : آن كه در ركوع است ، پس خداوند اين آيه را نازل كرد كه : « انّما وليّكم اللَّه ورسوله . . . » . عبدالرزاق ، عبد بن حميد ، ابن جرير ، ابوالشيخ و ابن مردويه نيز از ابن عباس دربارهء آيهء « انّما وليّكم اللَّه ورسوله . . . » آورده‌اند كه گفت : اين آيه دربارهء على بن ابى طالب عليه السلام نازل شده است . طبرانى نيز در المعجم الأوسط و ابن مردويه از عمار ياسر آورده‌اند كه گفت : سائلى نزد على عليه السلام ايستاد در حالى كه ايشان در ركوعِ نمازِ مستحبى بود ، پس انگشتر خويش را بيرون آورد و به وى عطا كرد . رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله آمد و ايشان را از اين امر آگاه ساختند و اين آيه بر پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نازل شد كه : « همانا

--> ( 1 ) . الدرّ المنثور : 2 / 293 - 294 .