ابن ابى حاتم از طريق سلمة بن كهيل روايت كرد كه گفت : على عليه السلام انگشترش را در حال ركوع تصدّق فرمود ؛ از اين رو آيهء « انّما وليّكم اللَّه ورسوله . . . » نازل شد . ابن مردويه نيز از طريق روايت سفيان ثورى ، از ابن سنان ، از ضحّاك ، از ابن عباس نقل مىكند كه گفت : على عليه السلام به نماز ايستاده بود كه سائلى از كنار او گذشت و ايشان در حال ركوع انگشترش را به سائل عطا كرد ، سپس آيه نازل شد . و حاكم در كتاب علوم الحديث ، از روايت عيسى بن عبداللَّه بن عمر بن على عليه السلام روايت كرد كه پدرم ، از پدرش ، از جدش ، از على بن ابى طالب عليه السلام حديث كرد كه فرمود : آيهء « انّما وليّكم اللَّه ورسوله . . . » نازل شد . پس رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله داخل مسجد شد در حالى كه مردم نماز مىخواندند و در قيام ، ركوع و سجود بودند . آن گاه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به سائل فرمود : آيا كسى چيزى به تو عطا كرد ؟ عرضه داشت : نه ، مگر آن كسى كه در ركوع بود ، يعنى على عليه السلام انگشترش را به من عطا كرد . طبرانى نيز در معجم الأوسط در ترجمهء محمّد بن على صائغ اين حديث را روايت كرده است و ابن مردويه از حديث عمار بن ياسر روايت كرد كه گفت : سائلى نزد على عليه السلام ايستاد در حالى كه ايشان به نماز ايستاده بود . . . و در سلسله سند آن خالد بن يزيد عمرى است كه متروك مىباشد . و ثعلبى هم حديث را از طريق ابوذر به صورت طولانى و مفصّل روايت كرده و اسناد آن ساقط است . همانطور كه مشاهده شد ، ابن حجر عسقلانى نيز روايت ابن ابى حاتم از طريق سلمة بن كهيل را بدون هيچ خدشه‌اى در سند آن نقل كرد . هم‌چنين سند روايت سفيان ثورى ، از ابن سنان ، از ضحّاك ، از ابن عباس را بر خلاف ابن كثير كه گفته بود ضحّاك ، ابن عباس را درك نكرده است ، بدون هيچ خدشه‌اى در سند آن نقل مىكند .