و عبدالرزاق گفت : عبدالوهاب بن مجاهد ، از پدرش ، از ابن عباس نقل كرد كه دربارهء آيهء « انّما وليكم اللَّه ورسوله . . . » گفت : در شأن على بن أبى طالب عليه السلام نازل شده است . به روايت‌هاى عبدالوهاب بن مجاهد احتجاج نمىشود . و ابن مردويه ، از طريق سفيان ثورى ، از ابو سنان ، از ضحّاك ، از ابن عباس روايت كرد كه گفت : على بن أبى طالب عليه السلام به نماز ايستاده بود . در حالى كه ايشان در ركوع بود ، سائلى از كنارش گذشت ، سپس ايشان انگشترش را به او اعطا كرد و اين آيه نازل شد : « انّما وليكم اللَّه ورسوله . . . » . ضحّاك در سند اين روايت ، ابن عباس را ملاقات نكرده است . و ابن مردويه هم‌چنين از طريق محمّد بن سائب كلبى - كه متروك است - از ابو صالح ، از ابن عباس روايت كرد كه گفت : رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله به سوى مسجد رفت در حالى كه مردم نماز [ نافله ] مىخواندند و در ركوع و سجود بودند و برخى ايستاده و برخى نشسته بودند . در اين هنگام مسكينى كمك خواست . رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله داخل [ مسجد ] شدند و فرمودند : آيا كسى چيزى به تو عطا كرد ؟ گفت : آرى . فرمود : چه كسى ؟ عرضه داشت : « آن مردى كه ايستاده است » . فرمود : در چه حالتى به تو عطا كرد ؟ عرضه داشت : « در حال ركوع » . گفت : « و آن على بن ابى طالب عليه السلام بود » . پس رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در اين هنگام تكبير گفتند در حالى كه [ اين آيه را قرائت ] مىفرمود : « و هركس از خدا و رسول و مؤمنان روى گرداند [ مغلوب است ] پس به درستى كه حزب خداوند پيروز و غالب است » . به اين اسناد قدح و خدشه‌اى نمىتوان كرد . سپس ابن مردويه آن را ، از حديث خود حضرت على بن أبى طالب عليه السلام و عمار بن ياسر و ابو رافع روايت مىكند و به طور كلّى به دليل ضعف سند و مجهول بودن راويان آن ، چيزى از آن صحيح نيست . سپس به سند خود از ميمون بن