محمّد بن صائغ ، از خالد بن يزيد عمرى ، از اسحاق بن عبداللَّه بن محمّد بن على بن حسين ، از حسن بن زيد ، از پدرش زيد بن حسن ، از جدش ( امام حسن عليه السلام ) ، از عمار بن ياسر نقل كرد كه مىگفت : سائلى نزد على بن ابى طالب عليه السلام ايستاد در حالى كه ايشان در ركوع نماز نافله بود . امير مؤمنان عليه السلام انگشتر خود را بيرون آورد و به او عطا فرمود . سپس نزد رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله رفت و آن حضرت را از اين امر مطلع ساخت . در اين هنگام اين آيه بر پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله نازل شد : « همانا سرپرست و صاحب اختيار شما خدا و رسولش و مؤمنانى هستند كه نماز را به پا مىدارند و در حال ركوع زكات مىدهند » . رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله آيه را قرائت كرد و فرمود : « هر كه من مولاى اويم پس على مولاى اوست . خداوندا ! سرپرست كسى باش كه ولايت او را پذيرفته و دشمن بدار كسى را كه با او دشمنى كند » . در اين حديث تصريح شده است كه اعطاى انگشتر به سائل در ركوع نافله بوده است . اين نكته از آن جهت حائز اهميت است كه برخى به بهانهء صحيح نبودنِ توجه به غير خدا در حال نماز در حديث خدشه مىكنند . روشن است كه انجام امور مستحبى در حين نافله و نمازهاى مستحبى هيچ اشكالى ندارد و جايز است ؛ هر چند شواهد بسيارى وجود دارد كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در نمازهاى واجب نيز به برخى امور مهم ديگر مىپرداختند . « 1 » پس چنان چه انجام برخى امور مستحبى در نمازهاى واجب جايز باشد ، به طريق اولى در نافله جايز خواهد بود . البته توجه به دو نكته در اين باره ضرورى مىباشد ؛ نخست اين كه امور ياد شده

--> ( 1 ) . در آينده به اين موارد اشاره خواهيم كرد .