دوم اجماعى كه بر حق بودن امامت يكى از سه نفر ، يعنى ابوبكر ، على و عباس پابرجاست . تفتازانى در شرح مقاصد مىگويد : المبحث الخامس : الإمام الحقّ بعد رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه وآله عندنا وعند المعتزلة وأكثر الفرق : أبوبكر ، وعند الشيعة علي رضي اللَّه تعالى عنه ولا عبرة بقول الراوندية - أتباع القاسم بن راوند - أنه العباس رضي اللَّه تعالى عنه . لنا وجوه ؛ « 1 » بحث پنجم : امام حق پس از رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله در نزد ما اهل سنّت ، معتزله و اكثر فرق ابوبكر است ، در حالى كه در نزد شيعه على رضى اللَّه تعالى عنه است . در اين ميان به قول راوندية « 2 » - پيروان قاسم بن راوند - كه مىگويند امام بر حق عباس رضى اللَّه عنه است توجهى نمىشود . پس امر امامت بعد از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله در ميان دو نفر مورد اختلاف است ؛ يا امير مؤمنان على عليه السلام و يا ابوبكر . در عصر حكومت عباسيان ، در راستاى جعل فضائل و مناقب براى عباس عموى پيامبر صلى اللَّه عليه وآله ، بحث استحقاق وى بر خلافت نيز مطرح شد ؛ چرا كه آنان خلافت را موروثى مىدانستند و معتقد بودند كه چون ابوبكر هيچ نسبتى با رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله ندارد ، پس شايسته خلافت نيست و نسبت اميرمؤمنان على عليه السلام به پيامبر دور تر از نسبت عباس است ؛ از اين رو مدعى بودند كه خلافت حق عباس بوده

--> ( 1 ) . شرح المقاصد في علم الكلام : 2 / 285 - 286 . ( 2 ) . راونديه ، پيروان فرزندان عباس عموى پيامبر صلى اللَّه عليه وآله هستند . آنان قائلند كه ابن عباس است كه‌پس از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله شايستگى امامت و خلافت را دارد ؛ شرح نهج البلاغة ( ابن ابى الحديد ) : 9 / 87 ؛ قاموس الرجال : 10 / 517 - 518 .