سيوطى هم‌چنين به نقل از ابن جرير ، ابن منذر و ابن ابى حاتم ، و آنان نيز به نقل از قتاده مىنويسند : « وَشاوِرْهُمْ فِي اْلأَمْرِ » قال : أمر اللَّه نبيّه أن يشاور أصحابه في الأمور ، وهو يأتيه وحي السّماء ، لأنّه أطيب لأنفس القوم ، وإن القوم إذا شاور بعضهم بعضاً وأرادوا بذلك وجه اللَّه عزم لهم على رشده ؛ « 1 » وقتى آيه نازل شد ، خداوند به پيامبرش امر كرد كه در امور مختلف با اصحاب خود مشورت كند ، در حالى كه وحى بر او نازل مىشد ؛ چرا كه اين كار خوشايند مردم بود و اين كه مردم با يك‌ديگر مشورت كنند و در اين كار قصد قربت داشته باشند ، در نتيجه به پيشرفت و صلاح خواهند رسيد . پس اهل سنّت معترفند كه رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله از مشورت با مردم بىنياز بوده و اين كار صرفاً براى خشنودى و تأليف قلوب آنان است ، چرا كه مىنويسند : قد علم اللَّه أنه ما به إليهم من حاجة ، و لكن أراد أن يستن به من بعده ؛ « 2 » خداوند مىداند كه پيامبر صلى اللَّه عليه وآله نيازى به رأى مردم ندارد ، ليكن خواست خدا آن بود كه مشورت را پس از رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله سنّت كند . فخر رازى هم علت دستور خداوند براى مشورت را چنين بيان مىكند : ليقتدي به غيره في المشاورة ويصير سنة في أمته ؛ « 3 » تا ديگران در مشورت به او اقتدا كنند و اين كار در ميان امت سنّت شود .

--> ( 1 ) . همان . هم‌چنين ر . ك : تفسير ابن أبي حاتم : 3 / 802 / ش 4417 و 4418 ؛ تفسير الطبري : 4 / 203 . ( 2 ) . ر . ك : الدرّ المنثور : 2 / 90 ؛ تفسير ابن أبي حاتم : 3 / 801 / ش 4416 ؛ السنن الكبرى ( بيهقى ) : 10 / 109 ؛ فتح الباري : 13 / 283 ؛ الكشاف عن حقائق التنزيل : 1 / 474 ؛ تفسير الثعلبي : 3 / 191 ؛ تفسير البغوي : 1 / 365 ؛ تفسير الآلوسي : 4 / 106 . ( 3 ) . تفسير الرازي : 9 / 66 .