أدّبني ربي فأحسن تأديبي ؛ « 1 » پروردگارم مرا تربيت كرد ، و خوب تربيت كرده . پيامبران بهترين مربّىاند ، از اين رو ايشان جهت تعليم و تزكيه بندگان خدا برگزيده شده‌اند و اين منّتى است بر مؤمنان از سوى خداوند كه مىفرمايد : « لَقَدْ مَنَّ اللَّه عَلَى الْمُؤْمِنينَ إِذْ بَعَثَ فيهِمْ رَسُولًا مِنْ أَنْفُسِهِمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَالْحِكْمَةَ وَإِنْ كانُوا مِنْ قَبْلُ لَفي ضَلالٍ مُبينٍ » ؛ « 2 » به تحقيق خداوند بر اهل ايمان منت نهاد آن گاه كه رسولى از خودشان بر آنان برانگيخت تا آيات خدا را بر آن‌ها تلاوت كند ، و پاكشان گرداند و كتاب و حكمت به آنان بياموزد ، هر چند كه پيش از آن در گمراهى آشكارى بودند . بسيار روشن است كه تربيت شدهء خداوند كه تربيت و هدايت بندگان خدا را بر عهده دارد ، از هر گونه معصيت ، سهو ، نسيان و خطا بايد به دور باشد تا بتواند وظيفهء تربيتى و هدايتى خود را به خوبى به انجام رساند . اما كسى كه از روى سهو ، نسيان ، خطا و يا از سر معصيت پروردگار دچار رذائل اخلاقى گردد ، هرگز شأنيت تربيت و هدايت ديگران را ندارد ؛ زيرا معاشرت با يك شخص در آداب و رفتار انسان‌ها تأثير دارد و اگر آن شخص در جايگاه تعليم و تربيت قرار گيرد ، اثر گذاريش بيشتر خواهد شد . در نتيجه اگر پيامبر حتى در امور عرفى معصوم نباشد ، نمىتوان او را معلم و مربّى الاهى ناميد . پس اگر [ بر فرض محال ] از آيات قرآن عصمت ساير انبياء به اثبات نرسيد ، با

--> ( 1 ) . بحار الأنوار : 16 / 210 و 68 / 382 ، ذيل حديث 17 ؛ شرح نهج البلاغة ( ابن ابى الحديد ) : 11 / 233 ؛ الجامع الصغير : 1 / 51 / ش 310 ؛ كنز العمّال : 7 / 214 / ش 18673 و 406 / ش 31895 ؛ فيض القدير شرح الجامع الصغير : 1 / 291 ؛ كشف الخفاء : 1 / 70 / ش 164 ؛ تفسير الثعلبي : 10 / 10 ؛ تفسير الرازي : 6 / 214 ؛ تفسير ابن عربي : 2 / 79 . ( 2 ) . سورهء آل عمران : آيه 164 .