على . عده‌اى زبان به گله گشوده و [ شكايت كردند ] . آن گاه رسول خدا برخاستند و پس از حمد و ثناى الاهى فرمودند : اما اين كه من به شما دستور دادم تا در خانه‌ها بسته شود مگر در خانهء على ، [ موجب شد ] تا بعضى از شما سخنانى [ از روى شكايت ] بگوييد ! سوگند به خدا ، درى را نبستم و نگشودم مگر آن كه مأمور به انجام آن شدم ، پس از آن امر پيروى كردم . براى كسانى كه درى به مسجد داشتند اين مسأله گران تمام شد تا جايى كه سر و صدا و حتى بىادبى و اعتراضات تند از جانب برخى هم‌چون عباس - عموى پيامبر - نقل شده است . « 1 » اشكالى علمى بحث ما در دلالت حديث منزلت بر عصمت اميرالمؤمنين عليه السلام به پايان رسيد . اين حديث داراى نكات فراوانى است كه به وجوه متعدد بر امامت اميرالمؤمنين عليه السلام دلالت دارد كه در آينده به آن خواهيم پرداخت . عمده اشكالى كه بزرگان اهل تسنّن در اين حديث مطرح مىكنند عبارت از اين است كه : اين حديث به هنگام خروج پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله براى جنگ تبوك صادر شده است . بر اساس اين قرينه ، خلافت امير المؤمنين عليه السلام به زمان غيبت حضرت رسول از مدينه اختصاص دارد و جانشينى حضرت امير مؤمنان به اين مقطع زمانى مقيّد مىگردد ، در نتيجه نمىتوان آن را دليل بر امامت آن حضرت برشمرد . « 2 »

--> ( 1 ) . در برخى از مصادر از جمله مجمع الزوائد ، جلد 6 ، صفحهء 115 به جاى عباس نام حمزه را آورده‌اند ، در حالى كه واقعهء بسته شدن درب‌ها در اواخر حيات رسول خدا اتفاق افتاده است و حضرت حمزه در جنگ « احد » شهيد شده بود . علاوه بر اين ، جناب حمزه اهل اعتراض بر پيامبر اكرم نبوده است . ( 2 ) . ر . ك : منهاج السنّة : 7 / 236 .