فراوانى دارد ، ولى افرادى خدمت امام زمان عليه السلام شرف حضور يافته و دستورات الاهى را از آن جناب دريافت مىكنند . از همين روست كه هر كس نگرفت ، خودش كوتاهى كرده است . در نتيجه بايد گفت : اين فاصله‌اى كه ميان اكثر امّت و اهل بيت رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله افتاده از طرف خداوند و ائمه عليهم السلام نبوده است و كوتاهى و تقصير همواره از جانب مردم به وجود مىآيد . پس معرفت ممكن بوده و حاصل شده است ؛ چرا كه اين معرفت براى بزرگان شيعه به وجود آمد و فقه شيعى را با اين عظمت تأسيس كردند و همه فتاواى ايشان مستند به روايات اهل بيت عليهم السلام است . آيهء سوم : « همراهى با صادقين » خداوند در سوره توبه مىفرمايد : « يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّه وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقينَ » ؛ « 1 » اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ، تقوا پيشه كنيد و همراه با راست‌گويان باشيد . همراهى به دو صورت تصوّر مىشود : گاهى جسمى است ، مثلًا « زيد » با « بَكر » در فلان سفر همراه شد . و گاهى همراهى به معناى پيروى در فكر و عقيده است ، مثلًا فلان شخص با ابوبكر است و فلانى با على بن ابى طالب عليه السلام . يعنى از نظر اطاعت و موافقت همراهى مىكند و به اصطلاح در خط او است . اين نوع همراهى حتى در صورتى كه آن شخص رهبرش را نديده باشد ممكن است . حتى ممكن است يكى در شرق عالم باشد و ديگرى در غرب عالم ؛ اما در عقيده ، فكر و برنامهء عملى با يكديگر همراه باشند . شيعيان در قرن حاضر با اميرالمؤمنين على بن ابى طالب هستند ، با اين

--> ( 1 ) . سورهء توبه : آيه 119 .