شوند ، گفتم : اول اين مسئله تمام بشود ! بعد به مسائل ديگر مىپردازيم ، سپس از آنان اقرار گرفتم كه بوسيدن محراب ، منبر ، ضريح و . . . شرك نيست . پس از آن وارد بحث‌هايى مثل شفاعت ، بناء بر قبور ، متعه و مسائل ديگر شديم . جلسه نزديك به دو ساعت و نيم طول كشيد و من مانع انحراف بحث مىشدم بلكه براى هر مسئله از آنان اقرار مىگرفتم ، و آن گاه به سراغ مسئلهء ديگرى مىرفتيم . آنان كه حدود ده نفر حافظ قرآن بودند . وقتى ديدند كه در وضعيت ناراحت كننده‌اى قرار دارند ، تصميم گرفتند مرا در برابر سؤالى قرار دهند تا دچار مشكل شوم . گفتند : شما سبّ شيخين و لعن صحابه مىكنيد ؟ طبيعى است اگر بگويم نه ، يك اثر دارد و اگر بگويم بله ، اثر ديگرى دارد . گفتم : من عقيده شيعه را دربارهء صحابه برايتان مىگويم و هر جا با هم متّفق بوديم ، چه بهتر ، و هرجا اختلاف داشتيم ، در مورد آن بحث مىكنيم . گفتند : خوب است . گفتم : صحابه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله دو گروه هستند : يك گروه صحابه‌اى كه در زمان حيات پيغمبر اكرم از دنيا رفته‌اند يا در غزوات و جنگ‌ها شهيد شده‌اند ، ما كه شيعه هستيم اين قسم از صحابه را احترام مىكنيم ، آيا شما هم احترام مىكنيد يا نه ؟ گفتند : بله . گفتم : پس در اين‌باره بحثى نداريم . گروه دوم ، آن صحابه‌اى هستند كه پس از پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله در اين عالم بودند ، و اينان بر دو دسته هستند : يك دسته كسانى هستند كه به وصيت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله عمل كردند ، ما آنان را احترام مىكنيم ، آيا شما هم احترام مىكنيد ؟ گفتند : بله . گفتم : پس در اين‌باره هم بحثى نداريم . دسته دوم كسانى هستند كه به وصيت