و پيش اهل معرفت ، خروج از تصرف نفس است به عدم رؤيت حول و قوهء خود . و در نزد اوليا ، خروج از تصرف مطلق است در ذات و اسما و صفات . پس ، مادامىكه اعضا و قلب در تصرف شيطان يا نفس است ، معبد حقّ و جنود الهيّه مغصوب است و عبادت حقّ تعالى در آنها صورت نگيرد و جميع عبادات براى شيطان يا نفس واقع شود ؛ و به هر اندازه كه از تصرف جنود شيطان خارج شد ، مورد تصرف جنود رحمانى شود تا آنكه فتوحات ثلاثه واقع شود يعنى : فتح قريب ؛ كه پيش ما فتح اقاليم سبعه است به اخراج جنود شيطانى از آنها ، و نتيجهء آن تجلى به توحيد افعالى است : نَصْرٌ مِنَ اللَّهِ وَ فَتْحٌ قَرِيبٌ ؛ « 1 » و فتحِ مبين ؛ كه فتح كعبهء قلب است به اخراج شيطان موسوس از آن : إِنَّا فَتَحْنا لَكَ فَتْحاً مُبِيناً ؛ « 2 » و فتحِ مطلق ؛ كه ترك رسوم خلقيه و افناى تعينات شهادتيه و غيبيه است : إِذا جاءَ نَصْرُ اللَّهِ وَ الْفَتْحُ ؛ « 3 » و پس از اين ، فتح تمام تصرفات الهيّه شود و نتيجهء قرب نوافل حاصل شود ؛ و تفصيل آن از حوصلهء اين اوراق خارج است . فصل نهم در اسرار وقت است و آن در مسلك اهل عرفان و مشرب اصحاب ايقان ، از اول استواى شمسِ حقيقت است در غايت ظهور آن به احديّت جمع اسما كه آن ، وقت صلاة ظهر است ؛ كه صلاة رب است ؛ و صلاة رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و آله

--> ( 1 ) - « نصرتى از جانب خدا و فتحى نزديك است . » ( صف / 13 ) ( 2 ) - « ما براى تو فتح كرديم ، فتحى آشكار . » ( فتح / 1 ) ( 3 ) - « هنگامى كه يارى خدا و پيروزى آمد . » . ( نصر / 1 )