و بيان اين حديث شريف به مسلك اهل معرفت و تطبيق آن با اركان و مقامات نماز به طول انجامد . و ما شايد در بعض از مقامات اشاره‌اى به بعض فقرات آن بكنيم . و اگر اين چهار هزار حدّ كه جناب صادق عليه السلام فرمودند از حدود ظاهريّه و آداب صوريّه بود ، نمىفرمودند تو يكى از آنها را اداء نمىكنى و وفا نمىنمائى ، زيرا كه معلوم است كه همه كس مىتواند به آداب صوريّهء نماز قيام كند . آرى ، قطع علاقه از غير حقّ نمودن و وفود به حضرت او نمودن و بذل مُهجه در راه او كردن و ترك غير و غيريّت يكسره نمودن ، از امورى است كه براى هر كس ميسّر نشود جز اهل معارف الهيّه و اولياى كُمَّل و محبّين و مجذوبين . فطُوبى لَهُمْ ثُمَّ طوبى لَهُمْ * و هَنيئاً لِاربابِ النَّعيمِ نَعيمُهُم . « 1 » فصل دوم بر ارباب معارف الهيّه روشن و واضح است كه انسان سالك تا در سير إلى اللَّه و سلوك الى جناب اللَّه است ، نماز و ديگر مناسكش فرق بسيار دارد با ولىّ كاملى كه سير را به آخر رسانده و به غاية القصواى عروج كمالى و معراج

--> ( 1 ) - « خوشا به حال آنان ، باز خوشا به حالشان / گوارا باد براى صاحبان نعمت نعمتهاشان . »