مقدمه و در آن چند فصل است فصل اوّل بدان كه چنانچه از براى انسان مقامات و مدارجى است كه به اعتبارى او را داراى دو مقام دانند : يكى مقام دنيا و شهادت ؛ و ديگر مقام آخرت و غيب ؛ كه يكى ظلّ رحمان ، و ديگر ظلّ رحيم است . و به حسب اين اعتبار در ظلّ و مربوبْ جميع اسماى ذى ظلّ ، و ربّ در حيطهء دو اسم « رحمن » و « رحيم » واقع است ؛ چنانچه جمع فرموده در آيهء شريفهء : بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . * و عرفا گويند : ظَهَرَ الوُجُودُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ . * « 1 » و اين دو مقام در انسانِ كامل از ظهور مشيت مطلقه از مكامن غيب احدى تا مُقبض هيولى يا مقبض ارض

--> ( 1 ) - « هستى با اسم خداوند رحمان رحيم پديدار گشت . » اين كلام از محيى الدّين عربى در كتاب فتوحات مىباشد . - الفتوحات المكّيّة ، ج 1 ، ص 102 .