وصول اين خبر ، گروهى ازمشركان را خوشحال كرد وهمگى ، آن را به فال نيك گرفتند وگفتند : همانطور كه سپاه بت پرست ايران ، بر سپاه خدا پرست روم پيروز شد ما نيز بت پرستان مكه ، بر محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) وياران او كه خدا پرست هستند پيروز خواهيم شد . يك چنين تفأل ، مايه غمگينى وتأثر ياران پيامبر شد . در اين موقع وحى الهى فرود آمد وگزارش داد كه چيزى نمىگذرد كه سپاه مغلوب روم پيروز مىشود ، وسپاه غالب ايران مغلوب مىگردد . و مدتى كه براى اين پيروزى مجدد در وحى الهى معين شده بود بين 3 الى 9 سال بود . آنجا كه فرمود : ( غُلِبَتِ الرُّومُ فِي أَدْنَى الْأَرْضِ وَ هُمْ مِنْ بَعْدِ غَلَبِهِمْ سَيَغْلِبُونَ * فِي بِضْعِ سِنِينَ . . . ) ( سوره روم آيه هاى 2 و 3 ) . « سپاه روم در سرزمين پستى مغلوب گشت و آنان در مدت كمى پس از مغلوبيت پيروز مىشوند » . قرآن اين خبر را در موقعى داد كه كوچكترين گواهى در خارج بر غلبه مجدد روميان در كار نبود . پيامبر در مكه بود و به حسب ظاهر نه از آرايش نظامى طرفين آگاهى داشت و نه از پايه تسليحات وتداركات آنان و در حالى كه ازمحل وقوع حادثه فرسنگها دور بود و در كمال انقطاع به سر مىبرد ، و يك چنين خبر غيبى آن هم به صورت قاطع ، مدركى جز وحى الهى نمىتواند داشته باشد . 2 . سپاه قريش شكست مىخورد در سال دوّم هجرت دو سپاه شرك وتوحيد در سرزمين بدر روبروى هم قرار گرفتند . و همه قراين ظاهرى نشان مىداد كه سپاه قريش كه تا دندان مسلح شده و از نظر تعداد ونوع سلاح قوىتر و نيرومندتر بودند ، بر سپاه اسلام پيروز خواهند شد . در چنين موقع بود كه پيامبر از زبان وحى فرمود : ( سَيُهْزَمُ الْجَمْعُ وَ يُوَلُّونَ الدُّبُرَ ) ( سوره قمر آيه 45 ) . اين گروه شكست مىخورند و پا به فرار مىگذارند .