و لذا پوست و امثال آن كفايت نمىكند ، مگر در صورتى كه جز آن چيزى يافت نشود . ( مسأله 234 ) بايد كفن پاك باشد و اگر بعد از كفن كردن نجس شود ، بايد تطهير شود و يا قسمت نجس بريده گردد ، به شرط اين كه با بريدن آن ، كفن از مقدار واجب خارج نشود بنابر احتياط واجب . ( مسأله 235 ) اگر به جز پارچه نجس چيزى براى كفن نباشد و تطهير آن ممكن نباشد ، با همان پارچه نجس كفن مىكنند . ( مسأله 236 ) با پارچه غصبى كفن كردن جايز نيست و اگر غير از پارچه غصبى چيزى پيدا نشود ، كفن ساقط مىشود . ( مسأله 237 ) مستحب است به گوشه كفن ، با تربت امام حسين نوشته شود : « فلانى شهادت مىدهد كه لا إله الّا اللّه ، محمّد رسول‌اللّه و على ولىاللّه » و اگر شهادت به ولايت ساير ائمّه و ديگر عقايد حقّه نيز اضافه شود ، مانعى ندارد . ( مسأله 238 ) مستحب است يك چوب تَر از درخت خرما ، به طول يك وجب و بهتر اين است كه به طول يك ذراع ( در حدود نيم متر ) باشد ، در قبر همراه ميّت ، از زير كفن سرتاسرى گذاشته شود . ( مسأله 239 ) و افضل از آن « جريدتين » است يعنى : دو چوب تَر ، از درخت خرما باشد ، اگر نشد از درخت سِدر ، و اگر نشد از درخت بيد ، اگر نشد از درخت انار ، و اگر نشد از هر درختى كه ممكن باشد . ( مسأله 240 ) واجب است كه ميّت را بعد از غسل دادن ، پيش از آن كه كفنش را تكميل كنند ، « حنوط » نمايند . يعنى : « كافور » را به هفت عضو سجده ( پيشانى ، كف دستها ، سرزانوها و سر دو انگشت بزرگ پاها ) بمالند . به طورى كه اثر آن درعضوها باقى بماند .