( مسأله 219 ) در غسل جنابت اگر آب بسيار كمى روى بدن ريخته شود و پوست بدن را تَر كند كافى است ، ولى در غسل ميّت بايد آب فراوانى ريخته شود ، تا اطمينان حاصل شود كه شستشوى عرفى حاصل شد . ( مسأله 220 ) در غسل ميّت بايد ميّت را سه بار غسل دهند : بار اوّل : با آب سِدر . بار دوّم : با آب كافور . بار سوّم : با آب خالص . ( مسأله 221 ) كسى كه ميّت را غسل مىدهد بايد قصد قربت داشته باشد و او را براى انجام فرمان خدا غسل دهد نه براى اجرت . ( مسأله 222 ) اگر براى غسل ميّت سِدر ، كافور يا هيچكدام پيدا نشود ، بايد به جاى آن با آب خالص غسل بدهند و چنين نيّت كنند : غسل مىدهم با آب خالص ، به جاى سدر يا كافور ، قربةً الى اللّه بنابر احتياط واجب . ( مسأله 223 ) در غسل با آب سِدر ، بايد به مقدارى سِدر با آب مخلوط شود كه تنظيف بدن با آب سِدر تحقق پيدا كند و ظاهر اين است كه اين معنى هنگامى محقّق مىشود كه آب از اطلاق خارج گردد . ( مسأله 224 ) در غسل با آب كافور نيز بايد به مقدارى كافور با آب مخلوط گردد ، كه عرفا خوشبو كردن بدن با كافور صدق كند . ( مسأله 225 ) اگر آب كم باشد و براى سه بار غسل دادن كفايت نكند ، بايد غسل با آب خالص را برگزيند . ( مسأله 226 ) اگر به جهت نبودن آب ، يا ترس از متلاشى شدن بدن ميّت - در مثل سوختگى - غسل دادن آن ميسّر نباشد ، بايد ميّت را تيمّم دهند . و در اين فرض نيز يك تيمّم كافى است ، گر چه سه تيمّم احتياط استحبابى است . ( مسأله 227 ) بايد غسل دهنده با ميّت هم جنس باشند ، يعنى مرد را مرد ، و زن را زن غسل دهد . به جز در مواردى كه در ضمن مسائل بعدى بيان خواهد شد . ( مسأله 228 ) دختر بچه زير سه سال را مرد ، و