( مسأله 67 ) پهناى يك انگشت در مسح پا از نظر عرضى كافى است ، اگر چه مستحب است كه با همه كف دست انجام بگيرد . ( مسأله 68 ) احتياط واجب آن است كه اوّل پاى راست را با دست راست ، سپس پاى چپ را با دست چپ مسح كند . ( مسأله 69 ) مسح سر و پاها بايد با رطوبت باقيمانده وضو باشد و نمىتوان از آب تازه استفاده كرد . ( مسأله 70 ) محل مسح نبايد به مقدارى تَر باشد كه به هنگام مسح كردن با آب وضو مخلوط شود . ( مسأله 71 ) اگر محلّ مسح به وسيله عرقچين ، جوراب ، حنا و گِل پوشيده باشد ، نمىتوان از روى آنها مسح كرد . ( مسأله 72 ) مسح سر واجب نيست كه بر پوست سر باشد ، بلكه اگر بر موى جلوِ سر نيز مسح كند كافى است . ( مسأله 73 ) مسح كردن از روى كفش و جوراب در مقام ضرورت مثل سرماى شديد و تقيّه از مخالفان جايز است . ( مسأله 74 ) در جايى كه مخالفان انسان را مىشناسند و از مذهب او آگاهند و نيازى به تقيّه احساس نمىشود ، تقيّه جايز نيست ، بلكه حرام است ، زيرا در اين موارد اهانت به مذهب حقّه مىباشد . ( مسأله 75 ) آب وضو بايد پاك باشد و اعضاى وضو نيز بايد پاك باشد ، تا آب وضو نجس نشود . ( مسأله 76 ) اگر يكى از اعضاى وضو نجس باشد و انسان به هنگام وضو و به نيّت وضو آن را در آب كر فرو ببرد ، يا زير شير آب بگيرد ، آن عضو پاك مىشود و وضو نيز تحقّق مىيابد . ( مسأله 77 ) در وضو نيّت شرط است و آن امر قلبى است و نيازى به تلفّظ