و بايد همه همّت و تلاش پيروان راستين نيز اين باشد كه براى اداى دَين و انجام وظيفهء خود ، احكام شريعت را از علماى عامل ، پارسا ، تقوا پيشه ، وارسته ، مخلص و مستقيم فرا گيرند ، كه هرگز زبان لاف زنان و گزافه گويان متوجّه آنها نمى شود ، زيرا از كارهاى شبهه ناك پرهيز ميكنند و خود را در معرض تهمتها قرار نميدهند و در راه خود با تدبير و انديشهء صحيح گام ميسپارند و مسئوليت خود را با بصيرت كامل انجام ميدهند و در روز بازپسين عذر خود را به درگاه خداوند منّان عرضه ميدارند . مؤمنان با اخلاص هرگز از روى غفلت و شتابزدگى از كسى پيروى نمى كنند ، براى سخنان پوچ يا زرق و برق دنيا و يا به جهت همسوئى در افكار و اميال خود دل به كسى نمى بندند ، زيرا به خوبى ميدانند كه خداوند داناى راز و نهان مراقب اعمال آنهاست و به مقدار پرِ كاهى از موجودات زمين و آسمان بر او پوشيده نيست . آرى ممكن است در شرايط خاصى ، مردم در برابر راههاى مختلفى كه فرا روى آنها قرار ميگيرد ، سر در گم و حيران شوند و براى مدّتى ندانند كه بايد چه بكنند و از چه راهى بروند ؟ ! ولى اين سر در گمى هرگز نبايد به كوتاهى در وظيفه منتهى شود ، بلكه بايد با تيزبينى و تيزهوشى خود ، وظيفهء خود را تشخيص دهند ، راه را از چاه باز شناسند ، از فتنه ها بپرهيزند و از گام سپردن در راههاى شبهه ناك دورى گزينند ، كه خداوند هرگز حجّت خود را تباه نمى سازد و نشانه هاى دين را مخفى نمى نمايد . بلكه راه راست را فراراه حق جويان و حق پويان آشكار ميسازد ، چنان كه خود ميفرمايد : [ وَ الَّذينَ جاهَدُوا فينا لَنَهْدِيَنَّهُمْ سُبُلَنا وَ انَّ اللهَ لَمَعَ الْمحْسِنينَ ] :