گوئيم : درس فلانى هم شركت كنيم كه روزى به دردمان مىخورد . بعد معنويت دارد از بين مىرود . ما به لقب خودمان كه روحانى بودن است ، عنايت نداريم . اى نورچشمانم ، به ما كه روحانى گفته‌اند براى اين است كه بار روح سر و كار داشته باشيم نه با دنيا و ماديات . در حالى كه ما بيشتر به دنبال دنيا هستيم . اى نورچشمانم ، از سر و روى روحانيت ، معنويت مىباريد . آنها به درسها مقيد بودند ، اما اكنون مىگويند : « بين التعطيلين تعطيل » . چرا ما روحانيون بايد اينطور باشيم ؟ كه يك روزى در درس بيائيم و دو روز نيائيم ؟ در اين صورت از حوزه چه انتظارى هست ؟ آيااز اين حوزه فقيه بيرون مىآيد ؟ وقتى