مسأله 42 : اگر با وجود شرايط استطاعت ، حجّ را ترك كرد ، حجّ بر او مستقر مىشود و بايد بعدا به هر نحو ممكن كه مىتواند به حجّ برود ولو به سختى و گرفتن مال از ديگران و اگر بميرد بايد حجّ او را از اصل تركه خارج نمايند . مسأله 43 : مستطيع بايد خودش به حجّ برود و حجّ ديگرى از طرف او كفايت نمىكند ، مگر در مورد مريض يا پير ، به شرحى كه بعدا بيان مىشود . مسأله 44 : كسى كه خودش مستطيع است ، نمىتواند از طرف ديگرى براى حجّ نايب شود ، يا حجّ استحبابى به جا آورد و اگر حجّ نيابى يا استحبابى به جا آورد در صورتى كه عامد و عالم باشد ، صحّت نيابتش خالى از اشكال نيست . امّا در صورت جهل يا غفلت ذمّه منوب عنه برئ و فقط اجرة المثل را مستحق است ، نه اجرة المسمّى را . مسأله 45 : كسى كه حجّ بر او مستقر شد و به جا نياورد تا فوت شد ، بايد از تركه‌اش برايش حجّ بدهند و حجّ ميقاتى كفايت مىكند و تا حجّ او را ندهند ، ورثه نمىتوانند