مسأله 2 : وجوب حجّ ، بر شخص مستطيع فورى است ؛ يعنى واجب است در سال اوّل استطاعت به جا آورد و تأخير از آن جايز نيست و ظاهر اين است كه تأخير آن بدون عذر از گناهان كبيره است و در صورت تأخير ، واجب است در سال بعد انجام دهد . مسأله 3 : اگر درك حجّ ، بعد از حصول استطاعت ، متوقّف بر مقدّماتى مثل سفر و تهيّه اسباب آن باشد ، تحصيل آن واجب است ؛ به‌طورىكه در همان سال به حجّ برسد و در صورتى كه شخص كوتاهى كند و به حجّ در آن سال نرسد ، حجّ بر او مستقر مىشود كه بايد در هر صورت بعدا به حجّ برود ، هرچند استطاعت از بين برود ، بلكه همچنين است هرگاه متمكّن از رفتن با اوّلين كاروان و قافله بود و نرفت به اعتماد اين‌كه با تأخير نيز حتما درك خواهد كرد ، ولى اتفاقا با قافله بعدى نتوانست برود يا اين كه به علّت تأخير ، حجّ را درك ننمود ، حجّ بر ذمّه‌اش واجب و مستقر خواهد شد ؛ هرچند در تأخير معذور باشد .