س 3 - چنانچه در حادثه فوق يكى از ايشان يعنى مربّى يا فرد تحت تعليم فوت نمايد و ديگرى زنده بماند چگونه خواهد بود حكم ديه ايشان ؟ ج 3 - اگر بنا شد ضامن شخص تعليم گيرنده باشد اين مسئله تفاوتى را ايجاد نمىكند . س 4 - آيا مىتوان حكم مربّى رانندگى را در مسئله فوق با مربّى شنا يكى دانست چرا كه حضرت امام ( ره ) نظرشان اين بوده كه مربّى شنا فقط در صورتى ضامن است كه فرد تحت تعليم صغير بوده باشد و الّا در صورتى كه متعلّم كبير باشد و مربّى شنا نيز حاضر بوده ليكن متعلّم غرق شود مربّى ضامن نيست علّت اين فرق چيست و آيا وجود و عدم وجود قرارداد ضمانت براى مربّى رانندگى يا شنا معتبر است يا خير ؟ ج 4 - ما مسئله شنا را هم مثل همين مسئله مىدانيم و با نظر حضرت امام ( ره ) در اين مسئله كه در صورت صغير بودن تعليم گيرنده معلّم مقصّر باشد ، موافق نيستيم و موارد تفاوت مىكند . س 5 - اگر وقوع قتلى محرز و قاتل نيز معيّن باشد لكن اولياء دم مدّعى عمدى بودن قتل باشند ولى قاتل آن را خطايى يا شبه عمد بداند و دليلى قاطع براى ادّعاى هيچ يك وجود نداشته باشد بفرمائيد : الف - آيا مورد از باب لوث است يا تداعى ؟ ب - اگر از باب تداعى باشد چگونه بايد فصل خصومت نمود و تكليف ديه چيست ؟ ج 5 - آنچه مسلّم است وقوع قتل به دست قاتل مفروض است و هر مقدار كه از نظر بيّنه و اقرار ثابت شود به آن عمل مىگردد و در مابقى كه راهى براى اثبات نيست و از موارد لوث و تداعى هم نباشد ، اكتفاء به قدر متيقّن مىشود زيرا مازاد بر قدر متيقّن قاعده درء حاكم است و لذا مازاد بر اقرار قاتل مفروض كه يا قتل خطائى و يا شبه عمد است ، نمىتوان حكم نمود . س 6 - اگر كسى جهت زمينه‌سازى بر ارتكاب جرمى با خوراندن مسكرات و يا آنچه كه موجب زوال عقل مىشود سبب بروز جنايتى بر غير شود ضامن است يا خير اگر در اين خصوص خودش قربانى شود آيا خونش هدر است يا خير ؟ ج 6 - با فرض مذكور بخاطر خوراندن مسكر به غير ، شخص تعزير مىگردد و اگر