داده‌اند كه در پسر دو سال و در دختر هفت سال حقّ حضانت با مادر است . س 2 - آيا مادر مىتواند از حقّ حضانت ( دو سال پسر و هفت سال دختر ) خوددارى كند و بگويد من حضانت آنها را قبول نمىكنم ؟ ج 2 - بلى مادر حقّ دارد حضانت را ردّ يا قبول نمايد . س 3 - آيا پدر شرعاً مجاز است كه مادر مطلّقه را از ديدار فرزندش كه تحت حضانت پدر است محروم نمايد ؟ ج 3 - جايز نيست . س 4 - الف - هرگاه جدايى فرزند از مادر يا خواهر و برادرش به سلامت روانى طرفين بالاخصّ كودك لطمه وارد كند ( يعنى مشقّت غير قابل تحمّل براى طرفين ايجاد گردد ) آيا مىتوان حضانت طفل را تا رسيدن به سنّ بلوغ يا رشد به يكى از والدين واگذار كرد ؟ ب - آيا دادگاه مىتواند با توجّه به شرايط خاصّ والدين و حفظ مصالح طفل بدون در نظر گرفتن سنّ طفل ( 2 و 7 سال ) او را به پدر و يا مادر واگذار كند ؟ ج - پس از رسيدن اطفال به سنّ بلوغ يا رشد آيا پدر و مادر در رابطه با حضانت او تكليف دارند ؟ د - هرگاه بستگان محجور از قبول قيموميّت محجور امتناع كنند آيا مىتوان آنان را ملزم به قبول اين مسئوليت كرد ؟ ج 4 - الف - حقّ حضانت به طبع اوّليه تا دو سال در پسر و هفت سال در دختر متعلّق به مادر است و بعد از آن متعلّق به پدر است ولى اگر حاكم شرع احراز كند كه بنا به دلايلى حضانت بر خلاف قاعده به ديگرى سپرده شود ، اشكال ندارد ولى بدون احراز ضرورت ، مشكل است . ب - جواب روشن شد . ج - در صورتى كه احتياج به حضانت دارد بر پدر واجب است حضانت نمايد . د - اشكال ندارد . ازدواج با اهل كتاب و ديگر فرق مسلمين س 1 - آيا شيعه مىتواند دختر خود را به فرقه‌هاى مختلف صوفى بدهد يا خير ؟