و اما در خصوص جمع ميان نحوهء عمل ايشان و نحوهء عمل امام حسن بايد گفت كه وجه چنين جمعى واضح و آشكار است . زيرا امام حسن ( ع ) براى جلوگيرى از فتنه و ريخته شدن خون خود و خانواده و شيعيانش و نيز به واسطهء احساس بى وفايى از جانب ياران خود تسليم شد . امام حسين ( ع ) نيز در آغاز ياران حق را قوى و ياران باطل را ضعيف ديد پس بر خود لازم دانست براى حق قيام و خروج كند . ليكن وقتى قضيه را بر عكس ديد و نشانه‌هاى بىوفايى و سوء اتفاق را در آنان مشاهده فرمود بسان برادرش قصد برگشت و تسليم گرفت و ليكن جلوى آن حضرت را گرفتند . بنابراين وضعيت و عملكرد امام حسن و امام حسين يكسان بود و تنها تفاوتى كه وجود داشت اين بود كه به هنگام ظهور علائم خون ، تسليم و خوددارى نمودن را از آن حضرت قبول نكردند و صلح و سازش را از ايشان نپذيرفتند . آنان خواستند خون آن حضرت را بريزند و آن بزرگوار نيز جهاد فرمود تا در نهايت كرامت شهيد شد و به بهشت خداوند متعال و رضوان او داخل گشت و اين موضوع براى هر كس كه در آن تأمل كند واضح و آشكار است » . « 1 » ملاحظاتى كه پيرامون اين تفسير سياسى وجود دارد :

--> ( 1 ) - البحار ، ج 96 : 45 - 97 .