مورد قبول همه بوده است . به همين خاطر مورد سوء استفاده قرار گرفته است و افرادى آن را براى اغراض مختلف - كه در اغلب سياسى بوده است - دستاويز قرار داده‌اند . اگر مسألهء مهدويّت واقعيّت نداشت ، افرادى اين همه در اطراف آن به تحريف دست نمىزدند ، پس اين سوء استفاده‌ها خود اين مطلب را ثابت مىكنند كه اين مسأله به عنوان يك واقعيت مورد پذيرش همه بوده است . حوادث ممكن است بشر را به حقايق راهنمايى كند ، همانطور كه حضرت ابراهيم عليه السلام آن موحّد بزرگ ، با استفاده از حوادث ، خداشناسى را به مردم آموخت . آن حضرت چون شب شد ستاره‌اى را ديد ، او گفت : اين است پروردگار من ، ولى چون ستاره غروب كرد گفت : « لَآ أُحِبُّ الْأَفِلِينَ » ؛ « 1 » [ « غروب كنندگان را دوست ندارم ! » . ] با استفاده از اين حادثه - طلوع و غروب ستاره - حضرت ابراهيم عليه السلام مردم را تعليم مىدادند به اينكه ستاره نمىتواند خدا باشد . پس از آن ماه طلوع و غروب مىكند و از اين حادثه نيز نتيجه مىگيرد كه ماه هم نمىتواند خدا باشد . سپس آفتاب طلوع و غروب مىكند و از آن هم به همان ترتيب نتيجه مىگيرد . بدين وسيله از همهء عقايد شرك آلود بيزارى مىجويد و مردم را به

--> ( 1 ) . سورهء انعام ، آيه 76 .