سوى حقّ مىكند ، براى پيروى شايسته‌تر است » . ] اين آيات از آن جهت به اين مطلب دلالت دارند كه از آنها خالى نبودن جامعه از امام معصوم صاحب مقام امامت و همچنين اعلميّت او از ديگران استفاده مىشود كه اين امر از اصول اعتقادى اختصاصى شيعه است و از آيهء شريفهء : « يا أَيُّها الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُواالرَّسُولَ وَأُولِى الْأَمْرِ مِنكُمْ » ؛ « 1 » [ « اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد ! اطاعت كنيد خدا را و اطاعت كنيد پيامبر خدا را و اولوالامر [ / اوصياى پيامبر ] » . ] اين مبناى شيعه - كه امام و ولىّ امر بايد معصوم باشد - استفاده مىشود ؛ زيرا در اين آيه به طور مطلق دستور داده شده كه از اولى الامر اطاعت شود . اطاعت از رسول را كه در مطلق امور است با اولى الامر در يك كلمه - صيغهء امر اطيعوا - پيش هم بيان كرده است . بديهى است كسى كه مؤمنين اين‌گونه به طور مطلق مأمور به اطاعت از او مىشوند ، بايد معصوم و بر كنار از خطا و اشتباه باشد ، و چنان‌كه مسلّم است در بين تمام مذاهب اسلامى فقط شيعه قائل به عصمت امام است . علاوه بر اين ، تفاسير و احاديث معتبر نيز به اين دلالت دارند كه مراد از آيهء كريمهء « أَطِيعُوا اللَّهَ . . . » و آيات ديگر ، ائمهء اثنى عشر عليهم السلام است و در اين تفاسير به نام‌هاى مبارك آن بزرگ‌واران هم تصريح شده

--> ( 1 ) . سورهء نساء ، آيه 59 .