مسألهء ظهور ، تنها يك مفهوم استنباطى از مضمون احاديث است . چون متن و عين عبارات نصوص روايى ، به طور مستقل بر آن دلالت دارند و استناد عمدهء اهل ايمان به همين نصوص است كه با صراحت به ظهور حضرت مهدى عليه السلام و علايم آن دلالت دارند . وقتى كه معلوم شد مبناى پيدايش اين عقيده ، بشارت‌هاى كلّى و نصوص و متون روايى است مىتوان گفت : اوضاع و رويدادهاى تاريخى كه بعد از پيامبر صلى الله عليه و آله رخ داد ، در پيدايش آن نقشى نداشته است . زيرا مبدأ اين انديشه عصر رسالت است و احاديث مربوط به آن متجاوز از هزار روايت است كه در كتاب‌هاى حديث و تفسير و بسيارى از كتاب‌هاى ديگر نقل شده است و علماى بزرگ اهل سنت هم دربارهء آن كتاب‌هاى مستقلى تأليف كرده‌اند و كتاب‌هايى كه بيش از دوازده قرن از تأليف آنها مىگذرد و توسط بزرگ‌ترين خبرگان و محققان علوم اسلامى نگاشته شده‌اند ، با صراحت دلالت دارند كه شخص پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله مسألهء ظهور مهدى موعود عليه السلام را بشارت داده‌اند و اين بشارت را صحابهء آن حضرت و تابعين صحابه و بعد از آنها طبقات ديگر از مردم نقل كرده‌اند .