خدا و علم آن بزرگواران اين است كه ، علم خدا بالذات است ولى علم پيغمبر و امام غير ذاتى است ، يعنى از طرف خداوند به آنها اعطاء شده است . خدا در همهء صفات كماليّه يكتا و بىهمتا و بىنياز از غير است ولى پيغمبر و امام در علم و در همهء صفات كماليّه ديگرى كه دارند ، محتاج به خدايند و در يك كلام ، چه در ناحيهء وجود يا در صفات هرچه دارند ، همه را از خدا دارند . همه قائم به او ، عالِم ، قادر و موجود به او هستند . و امّا فرق پيغمبر و امام در آگاهى از امور غيبى از اين جهت است كه در علم پيغمبر ، بشرى ميان او و عالم غيب واسطه نيست در حالى كه ائمهء معصومين عليهم السلام بخشى از اين علم را از پيغمبر صلى الله عليه و آله كسب كرده‌اند . در هر صورت آنچه مسلم است آگاهى از بزرگواران و اخبار ايشان از امور غيبى است كه مثل آفتاب در وسط آسمان روشن و ثابت است . در اين مورد هر كس بخواهد به طور مفصَّل از خبرهاى غيبى آگاهى به دست آورد ، بايد به كتاب‌هاى سيره و تواريخ ائمهء معصومين عليهم السلام رجوع كند . حقير نيز در كتاب‌هاى « فروغ ولايت » ، « شرح دعاى ندبه » و « ولايت تكوينى و تشريعى » در حدّ فهم خود توضيحاتى ولو مختصر ، در اين خصوص آورده‌ام .