احكام الهى را به پيامبر مىرساند ، نيست - چون اصول همهء احكام قبلًا بيان شده و رسالت و پيامبرى با رحلت حضرت رسول صلى الله عليه و آله ختم شده است . در امام‌شناسى مهم اين است كه فرد امامانى را كه از جانب خدا به وسيلهء پيامبر صلى الله عليه و آله معرفى و به امامت منصوب شده‌اند بشناسد و آنها را مثل پيامبر صلى الله عليه و آله داراى رياست عام و ولايت مطلق بر كليهء امور دين و دنيا بداند و غير از نبوّت ، ساير صفات پيامبر را مثل : علم و عصمت و . . . را براى آنها ثابت بداند و خلاصه ائمهء معصومين عليهم السلام را قائم مقام به حقّ آن حضرت در امور دين و دنيا بشناسد . از نظر صاحبان تفكّر مادّى و كسانى كه به عالم غيب ايمان ندارند ، اعتقاد به عالم غيب و اديان الهى و اوصافى كه مؤمنان به پيامبران و اولياى خدا نسبت مىدهند ، همه غلوّآميز است ، چون مؤمنان در حقّ آنها به صفات و اعمال و خصايصى عقيده دارند كه شخص مادّى از درك آنها عاجز است ؛ لذا آنها را غلوّ اهل ايمان در حقّ انبياء و اوليا به حساب مىآورد . به عنوان مثال از نظر مادىها ، معجزات حضرت ابراهيم ، موسى و عيسى عليهم السلام كه مؤمنان به آن معتقدند ، همه نوعى غلوّ است ، در حالى كه هيچ‌گونه غلوّى در اين عقايد نيست . اينها همه يك سلسله واقعيت‌هايى هستند كه منزلت والاى صاحبان آنها را نشان مىدهد ، غلوّ اين است كه پيامبر يا امام را با خدا شريك بدانيم يا خدا را با آنها متّحد بشماريم و . . . .