خدايى بالا ببرند ، در هر حال همهء اين امور به نوعى انحراف از اسلام و ديدگاه‌هاى صحيح تشيّع است . اين‌گونه از عقايد بيشتر در ميان صوفيه كه اكثر از اهل سنت به حساب مىآيند پيدا شده است ، امورى چون حلول و اتّحاد و . . . اغلب در كلمات آنها به چشم مىخورد . خوشبختانه مسألهء تصوّف در بين شيعه ، به بركت هدايت ائمهء معصومين عليهم السلام نه تنها در حدّى كه در ميان اهل تسنن رونق داشت شيوع پيدا نكرد ، بلكه از طرف ائمهء معصومين عليهم السلام و پيروان آنها و علماى بزرگ مطرود و محكوم هم شد . پس نسبت دادن اين امور نسبت به شيعه يك تهمت است ، عقايد شيعه در هر يك از زمينه‌هاى توحيد ، نبوّت ، امامت ، معاد عدل و ساير امور از اين‌گونه مطالب غلوّآميز و انحرافى خالى است ، چون ائمهء معصومين عليهم السلام به عنوان حافظان دين الهى در طول دو قرن و نيم چنان عمل كردند ، كه راه نفوذ براى عقايد شرك‌آميز بسته شد و حدود و ثغور مبانى فكرى و اعتقادى شيعه از هر جهت معلوم و مشخص گرديد و بعدها علما هم از راه تدوين و تأليف كتاب‌هاى اعتقادى مثل اعتقادات مجلسى ، همهء اين عقايد را به طور مشخص توضيح دادند . البته بعدها عدّه معدودى به عنوان صوفى و اهل خانقاه در ميان شيعه پيدا شدند كه تحت عنوان ولايت و ارادت به على عليه السلام عقايدى غلوّآميز را مطرح كردند . كه در هر مورد به همّت علماى آگاه پاسخ‌هاى مناسب به آن‌ها داده شد . در نتيجه نتوانستند زياد مقاومت نمايند . شيعه احدى را در صفات جلاليّه و جماليّه با خدا شريك نمىداند .