مىكند ، رفتار مىكند ، تا بتواند ديگران را به اسلام راستين و مفاهيم واقعى شريعت هدايت نمايد و جامعه را از تحت سيطرهء زمامداران غاصب و ستمگر و كارگزاران بىرحم آنها خارج سازد . از اينجا است كه مىبينيم شيعه در طول تاريخ پيوسته قيام‌هايى عليه قدرت‌هاى مسلّط داشته است . شيعه معتقد به امامت كسانى است كه بارها از طرف پيامبر صلى الله عليه و آله به نام و عصمت آنها تصريح شده است و شيعه در جهت‌گيرها هميشه بر اساس تعليمات اسلام و سيرهء شخص رسول اكرم صلى الله عليه و آله عمل مىكند و در صورت فراهم نبودن شرايط لازم ، مثل بخشى از دورهء زندگى اميرالمؤمنين عليه السلام سكوت و كناره‌گيرى ظاهرى را بر قيام ترجيح مىدهد ، يا مثل حضرت مجتبى عليه السلام رفتار مىكند تا اسلام را از خطر فروپاشيدگى نجات دهد . امّا واقعهء كربلا و امتناع سيّد الشهدا عليه السلام از بيعت با يزيد يك قيامى بود كه نه پيش از آن چنين حركتى سابقه داشت و نه بعد از اين نظير آن ديده خواهد شد . آن حركت براى مسلمانان يك الگو و برنامه راهگشاى مبارزاتى است . اگرچه آن قيام اباعبداللَّه به ظاهر سركوب و مغلوب شد ولى در واقع يك قيام پيروز بود ، چرا كه اسلام راستين را زنده كرد و عوامل يأس و نااميدى را از چهرهء شيعيان بر طرف نمود و سبب ثبات فكرى و قوّت روحى آنها گشت و پس از آن هم در بين شيعيان نهضت و يا